сначало было поле




потом пришел человек

потом исчо и чайник

потом совершенство





и наконец появилась реклама,

dth="112" height="134" border='0'/></a>
isk ete lurc, apa tarva ajs exanakin shat ogtakar e hataptuxneric patrastvac tejy





անուշ լինի

Tags: utro vechera trezvee

Գիշերները մինչ լույս արթուն
համակարգչից աչք չկտրող,
ու ինտերնետը քչփորող
Եվ հոգնատանջ համառությամբ համակարգչի դունչը բռնող շունչը կտրող
Ընկերներին
Ողջույն, ողջույն:






во мне живет поит, то есть человек, которого нужно поить и кормить, что я и делаю, приятного мне кофепития
и вам также преприятного кофе, чае и прочего пития и аппетития

Tags: плагиат доступнее:)))), устала сочинять трудно

 Քիչ առաջ iranahayer.com կայքում <Թուրքերը «հավի հատկանիշներով» հասարակությո՞ւն են> վերնագրված մի հոդված  աչքովս ընկավ, որ  ըստ երևույթին արտատպվել էր մի քանի օր առաջ լույս էր տեսած Panorama.am-ի սայթից(ով արդեն տեսել է, թող ներող լինի): ՄԵջբերումներ էին արված   թուրք վերլուծաբան Ռահմի Թուրանից. վերջինս  «Hurriyet»-ում հրապարակած իր հոդվածում փորձում էր հասկանալ, թե <<ինչո՞ւ մեզ մոտ ոչինչ չի ստացվում և երկար տարիներ միևնույն խնդիրների հետ ենք կռիվ տալիս>>, երբ «Լավ աշխարհագրական վայրում ենք ապրում(հալալ ա, Կենտրոնական Ասիայի անապատներից եկան, աշխարհի ամենալավ հատվածում սրան-նրան նեղ արին, իրենց տեղ արին): Դրախտի պես էլ հայրենիք(ճիշտ ա, զավթած, բայց դե կարևորը արդյունքն է) ունենք: Շլացուցիչ պատմության և նախանձելի բնական հարստությունների տեր ենք,72 միլիոն ենք, կարծես թե հիմար չենք համարվում>> ևն: Անհայտ  է, թե վերլուծաբանն ինչ   դեղատոմս էր առաջարկում թուրք ազգի ցավերը դարմանելու, քանի որ հայերեն տարբերակը  բացակայում էր, փոխարենը հայ լրագրողները չէին  ծուլացել ու ներկայացրել էին հոդվածի    վերջին հատվածի թարգմանությունը, որ աշխարհի անարդարության թուրքական փիլիսոփայության մի կատարյալ նմուշ է.
  «Մեր օրերում թուրք լինելը շատ դժվար է, բարեկամ: 
Թուրք լինել, նշանակում է` ցավ քաշել, 
Թուրք լինել, նշանակում է` անգամ իր երկրում անարժեք համարվել: 
Թուրք լինել, նշանակում է`ցեղասպանության, արյունահեղության մեջ մեղադրվել: 
Թուրք լինել, նշանակում է` 1 մլն հայ և 30 հազար քուրդ սպանել: 
Թուրք լինել, նշանակում է`օտարներին վաճառված տեղերում որպես բատրակ աշխատել:
Թուրք լինել, նշանակում է`…»:


Ժողովուրդ, խիղճն էլ լավ բան ա, մենք էս տառապյալ ժողովրդից<տեսար՞, արդեն ժողովուրդ են>, ինչ ենք, ուզում:)))))

Tags: թուրքական փիլիսոփայություն

 

-Вишь, как живет этот сукин сын, ездит на командировки  чуть ли не каждый день...

_Послушай, никак не разберусь, ты расист, шовонист или  националист

-Элементарно, Вадсон, я- зависть!

Tags: просто так

1. Այսօր երթուղային տաքսու մեջ <համա թե անուն ա, հա, մինչև ասում ես, հոգիդ դուրս ա գալիս>անցնում էի Սասուցի Դավթի(այսինքն` Կայարանի) հրապարակով: Նրանց, ովքեր այդ այդ կողմերում եղել են վերջին մի քանի տարվա ընթացքում,  պատմելու կարիք չկա, թե այն  ինչ տեսք ուներ: Բայց այսօր պատահաբար աչքս ընկավ, տեսնեմ` արձանի շուրջը կարիք մաքրել են, ծաղիկ վաճառողների հետքը չկար, սիրուն նստարաններ էին դրել, մի խոսքով`  կայարանից արդեն ահագին հեռացել էինք, մինչև գլխի ընկա, որ բերանս պիտի փակեմ: Չգիտեմ`ում շնորհքն էր, բայց ապրի անողը, ճիշտ ա, որ կրպակներն էլ վերացնեն, ավելի լավ կլինի ու ընդհանրապես վաղուց ժամանակն է, որ Էրեբունի համայնքի ղեկավարությունը մտածի թաղամասը կարգի բերելու մասին:

Tags: բա, սենց էլ ա լինում

tտեղը տեղին հիվանդ եմ, անշուշտ, հաճելի չէ, բայց ունի իր դրական կողմերը.

հաց չեմ ուտի ու կնիհարեմ

էնքան կզզվեմ ջերմություն ունենալուց, որ էլ էս տարի չեմ հիվանդանա


ժամանակին կգնամ քնելու, որ էլ չգերհոգնեմ ու իմունիտետից չընկնեմ


չեմ ալարի ու իմ համար համով չայեր կսարքեմ))


էլ ինչ ասեմ, հա

կմնամ տանն ու գործերս առաջ կտանեմ<ամենալավ աշխատում եմ հիվանդ ժամանակ:))-մի քիչ ինձ հույս տամ)>

մի խոսքով կարգի կընկնեմ
պարզվում է`հիվանդ լինելն էնքան էլ վատ բան չի)

Tags: աշխատում եմ ուրախանալ

Արդեն բավական ժամանակ կլինի, ինչ խոստացել էի Մակարին մի քանի բանաստեղծություն դնել , դեինչ արած, ասում են` լավ է ուշ , քան երեք, տեսնենք

Ցորյանի ծովեր 

 Հովեր՜ կանցնին.-
Ու ցորյաններս հուշիկ հուշիկ կարթննան,
Իրենց խորքեն կհոսի դող մ'անսահման:
Գեղադալար կողերն ի վար բլուրին
Ծովեր՜ կանցնին:

  Հովեր՜ կանցնին.-
Այնքան կհորդի, կկատղի դաշտը հուռթի,
Որ պիտի հոն արածող ուլը խեղդի:
Գոգին մեջեն ալետատան հովիտին
Ծովեր՜ կանցնին:

  Հովեր՜ կանցնին.-
Ու ցորյանին պատմուճանները ծփուն
Մերթ կպատռին, մերթ կկարվի փողփողուն:
Ստվերի մեջ, լույսերու մեւ փրփրագին
Ծովեր՜ կանցնին

  Հովեր՜ կանցնին.-
Քիստերուն տակ կալեծըփին եղիներ,
Ուր լուսնակն իր սափորին կաթն է հոսեր:
Կալերեն գյուղ, գյուղեն մինչև աղորին
Ծովեր՜ կանցնին

  Հովեր՜ կանցնին.-
Զմրուխտներով կծփա դաշտը անհուն:
Ծիտը կերգե, թառած հասկի մ'օրորուն,
Մինչ իր տակեն ցորյաններու մոլեգին
  Ծովեր՜ կանցնին,
  Հովեր՜ կանցնին:



Հասուն արտեր
 
Արտս ոսկուն է…
Նման բոցերու
Ցորենն է բռնկեր,
Առանց այրելու:

Արտս ոսկուն է…
Երկինքն է կրակ.
Հողը խորխոլած
Ծղոտներուն տակ:

Արտս ոսկուն է…
Քառաշար հասկեր
Քառաշար սաթով
Արև են հագել:

Արտս ոսկուն է…
Բոռ, մեղու, պիծակ
Քիստերուն մեջեն
Կանցնին զերթ փայլակ:

Արտս ոսկուն է…
Մերթ կելլե, հովեն, 
Դեղձանիկ մը, թիռ, 
Ոսկեծուփ ծովեն:

Օրոր, ոսկուն արտ,
Օր տուր, հասուն արտ, 
Գամ ոսկիդ հնձեմ
Մանգաղով արծաթ:


Հունձք կը ժողվեմ…


Հունձք կժողվեմ մանգաղով,
  -Լուսնակը յարս է-
Ակոս ակոս ման գալով:
  -Սիրածս հարս է:-

Գլխեբաց եմ ո բոբիկ,
  -Անուշ են հովեր-
Արտերուն մեջ թափառիկ:
  -Մազերն են ծովեր:-

Ցորեն, կակաչ, կարոտով, 
  -Կաքավը կուլա-
Կապեցի մեկ նարոտով:
  -Ձեռքերն են հինա:-

Հասկերուն մեջ, վերևեն,
  -ասուպը անցավ-
Աստղեր մյուռոն կծորեն:
  -Դեմքը լուսացավ:-

Քանի՜ խուրձեր շաղերով,
  -Վարդենին թաց է-
Ես կապեցի խաղերով:
  -Ծոցիկը բաց է:-

Արտս խոզանով մնաց. 
  -Կերթա՜ լուսնակը-
Դեզերով լեռ եմ շինած:
  -Սիրտս՜ է կրակը:-

Մանաղս քարին եկավ.
  -Յարս յար՜ ունի-
Քարեն լորիկը թռավ:
  -Լերդս ՜ կարյունի:-  

Է, հետո ինչ, միևնույն է` սրանք ինչքան Վարուժանինը , այնքան էլ իմն են և բոլոր նրանցը, ովքեր այդ ի սրտե կցանկանան

Արևելյան կողմն աշխարհի
Խաղաղություն թող ըլլա…
Ոչ արյուններ, քրտինք հոսին
Լայն երակին մեջ ակոսսին.
Ու երբ հնչե կոչնակն ամեն գյուղակի,
Օրհներգություն թող ըլլա:

Արևմտյան կոմն աշխարհի
Բերրիություն թող ըլլա…
Ամեն աստղե ցող կայլակի.
Ու ամեն հասկ ձուլե ոսկի.
Եվ ոչխարներն երբ սարին վրա արածին.
Ծիլ ու ծաղիկ թող ըլլա:

Հյուսիսային կողմն աշխարհի
Առատություն թող ըլլա…
Ոսկե ծովուն մեջ ցորյանին
Հավետ լողա թող գերանդին.
Ու լայն ամբարն աղուններուն երբ բացվի,
Բերկըրություն թող ըլլա:

Հարավային կողմն աշխարհի
Պտղաբերում թող ըլլա…
Ծաղկի մեղրը փեթակներուն,
Հորդի գինին բաժակներուն.
Ու երբ թխեն հարսները հացը բարի,
Սիրերգություն թող ըլլա:

Բայց ցավով պիտի ավելացնեմ, որ Վարուժանը վերջին տունը չի գրել, և բանաստեղծությունն այդպիսով կիսատ է մնացել, ուստի ստիպված էի ինքս այն ավարտել

Աշխարհի չորս ծագերեն
Թուրք խուժանը վերանա
Ոչ յաթաղան, Թուր-Կեծակին
Շողա Նեմրութի լանջին
Ու երբ կորչի վրացին քաղցրիկ Ջավախքի հողեն
Արդարություն թող ըլլա:
Մենք էլ մի քիչ խելք հավաքենք<վերջին տողն իմպրովիզ էր>

Մակար, այ Մակար, Անդաստանը<բանաստեղծության անունն է> Հացին երգը շարքից է, մի քանի հատ էլ այս երկու օրը կդնեմ

 Վայ քիչ մնաց մոռանայի Շնորհավոր ամանոր, братцы

Tags: kaxandik

սպասելի էր, որ <<աստղային>> շոու էինք դիտելու, բայց սրանք արդեն սովորական աստղեր չեն, սրանք գալակտիկաներ, են,  քիչ առաջՆունեն էր երգում Բեռնարդ շոուի տղաններից մեկի հետ,գնում եմ, ափսոս է նման ներկայացումը բաց թողնելը, բայց նախ մի հատ նայեմ հայելուն, տեսնեմ դեռ մարդ եմ, թե արդեն սկսել եմ կապիկի նմանվել

Расскажу вам одну историю, которую прочла в одной замечательной книжке



Встретились три столетних старика. Сели и, гоняя чаек, стали обсуждать какой музыкальный инструмент лучше. Один говорит:

-Лучше флейты не бывает.

Второй:

У тебя нет никакого вкуса. От флейты у меня понос… А вот скрипка!...

Обращаются к третьему.

-Друзья мои! Твоя скрипка помогает тебе совершать мужские подвиги? А тебе твоя флейта помогает?

Оба на него набросились:

-Ты что, мозги что ли съел? Мы говорим о му-у-зыке, а не о прошедших временах. Я уже двадцать лет на женщин не смотр-, он – тридцать лет. А ты что?

Я же говорю, у меня все в порядке. Твоя старушка умерла 60 лет назад, а твоя 15 лет назад. Моя жена- до сих пор красится… Я вчера купил ей духи <<Орифлейм<это я от себя добавила..>>.

Они снова на него накинулись:

-Ну давай, расскажи, что эта за музыка. Приведу сегодня внука с магнитофоном, пусть запишет, может, у нас тоже что-то получится.

-О-о—о.. ночью эта музыка слышна в нашем селении. Открываешь окна и слушаешь. Но в последнее время что-то редко ее слышно.

-Что за музыка?

-Когда я слышу эту божественную музыку…

-Ну не томи! Что за музыка?

- Это когда ночью осел орет…Когда среди ночи кричит ишак, я себя чувствую восемнадцатилетним юношей.

Поняли оба старика – их было трое старейших в селе, теперь осталось двое, потому что третий сошел с ума.

-Вы не смотрите на меня так. Помните, когда я первый раз пошел к своей старушке на свидание?

-Помним, мы на стреме стояли.

-Ночью я перелез через забор. И когда шел в темноте, наступил на хвост их ишака…Этот поганец заорал. А помните, какой злой был у нее отец?...

-Да-а!

-Я постучал в окно, взял ее на руки, и понес ее в сторону сада. Ах, какая была лунная звездная ночь! Под цветущей яблонею Господь наградил меня медом из ее уст. Я почувствовал от ее волос, как божественно пахнет в раю.

Но от крика этого поганого ишака все ослы в нашем селе проснулись и начали орать: <<И-ааа, и-ааа, и-ааа!>> Я был готов их растерзать, потому что тогда они испортили все наше свидание. А сейчас, по ночам, мы открываем окна, прикладываем руки к ушам и сидим, ждем. Когда начинают кричать ишаки, у нас- первая брачная ночь.





У каждого из нас есть что-то свое сокровенное, дай вам бог не потерять стремление к свету, добру, любви, к тому, с чем Вы ассоциируете свою силу, свое величие, юность, здоровье, даже если это крик ишака.



 

Tags: Юмор, как совершать мужские подвиги, хорошее настроение